در ابتدا به بیان تفاوت میان سیستم اعلام حریق و سیستم اطفای حریق می پردازیم.

سیستم اعلام حریق ساختمان کمک می کند تا قبل از رسیدن حریق به شرایط غیر قابل کنترل ،حریق تشخیص داده شده و وقوع آتشسوزی را به ساکنین و سازمان آتش نشانی اعلام می کند. این سیستم با فعال کردن سیستم های اطفاء اتوماتیک از پیشروی آتش جلوگیری می کند، در حالی که سیستم اطفاء حریق برای کنترل و خاموش کردن آتش طراحی شده است تا در زمان آتشسوزی از حریق بیشتر جلوگیری کند.

پس از تکمیل مدارک و ساختن کارتابل و مشخص شدن شرکت مورد نظر برای دریافت تأییدیه، وارد فاز طراحی سیستم اعلام و اطفای حریق می شویم.

در این مرحله، طراحی سیستم اعلام و اطفای حریق بر روی نقشه های معماری و بر اساس ظوابط سازمان آتش نشانی انجام می شود و بر اساس طراحی انجام شده، سیستم اعلام و اطفای حریق اجرا می شود.

در طراحی سیستم اعلام حریق، ابتدا بر اساس متراژ و کاربری ملک مورد نظر، مشخص می شود که سیستم اعلام حریق از نوع آدرس پذیر (لوپ) و یا متعارف (زون بندی) می باشد.

سیستم اعلام حریق آدرس پذیر به طور کلی برای تشخیص حریق، از دود و حرارت و شعله استفاده می کند ولی در سیستم های اعلام حریق متعارف، در زمان حریق مکان را به مناطق مشخص تقسیم می کنیم، که به هر کدام از این مناطق (zone) گفته می شود.

پس از مشخص شدن نوع سیستم، شروع به طراحی بر اساس ظوابط مربوط بر هر یک از سیستم ها و جایگذاری تجهیزاتی چون پنل اعلام حریق، شاسی اعلام حریق، دتکتور ها و نوع آنها،آژیرهای اعلام حریق، سنسور مونوکسید کربن و سایر موارد می کنیم.

در سیستم اطفای حریق پس از مشخص شدن متراژ و کاربری ملک مشخص می شود که سیستم اطفای حریق به صورت فول اسپرینکلر اجرا می گردد یا خیر. پس از مشخص شدن سیستم مورد نظر، طراحی بر اساس ظوابط آتش نشانی شروع شده و به طراحی و جایگذاری تجهیزاتی چون اسپرینکلر، فلوسوییچ، طراحی بوستر پمپ ها و منبع های آن و سایر موارد پرداخته می شود.